Γιατί ο Τζορτζ Κλούνεϊ απέφευγε για πολλά χρόνια να δει το «Θέλμα και Λουίζ»

Κοιτάζοντας πίσω στις αρχές της καριέρας του, ο Τζορτζ Κλούνεϊ θυμάται μια περίοδο που πάσχιζε να ξεφύγει από τη ρουτίνα της τηλεόρασης και να βρει ένα σταθερό πάτημα στο σινεμά.

Κι εκεί που πίστεψε πως η μεγάλη του ευκαιρία είχε έρθει — με τον ρόλο του Τζέι Ντι στο Θέλμα & Λουίζ, εμφανίστηκε κάποιος άλλος: ένας άγνωστος τότε νεαρός με ξανθές ανταύγειες και αφοπλιστικό χαμόγελο. Ο Μπραντ Πιτ.

«Ήμουν στον τελικό γύρο των οντισιόν», είπε ο Κλούνεϊ στους Sunday Times. «Και… γαμώτο. Ο Μπραντ πήρε τον ρόλο». Για χρόνια, όπως ομολογεί, απέφευγε να δει την ταινία. Η σκέψη ότι μια ευκαιρία που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του βρέθηκε στα χέρια κάποιου άλλου ήταν κάτι που τον έκαιγε. «Εκείνο θα μπορούσε να είναι το ξεκίνημά μου στο σινεμά. Και ο Μπραντ; Μέχρι τότε έπαιζε σε κωμωδίες και διάφορα… περίεργα. Ήμουν έξαλλος!»

Κι όμως, μερικές δεκαετίες αργότερα και αφού οι δυο τους έγιναν στενοί φίλοι και συνεργάτες σε ταινίες όπως Ocean’s Eleven και τα sequels, ο Κλούνεϊ παραδέχεται πως τελικά ο ρόλος βρήκε τον άνθρωπό του. «Όταν επιτέλους είδα την ταινία», λέει, «σκέφτηκα: “Οκ, ναι. Έπρεπε να το κάνει αυτός ο τύπος”».

Ο Πιτ έχει αφηγηθεί τη δική του οδύσσεια: οι υπεύθυνοι του καστ τον απέρριψαν μία, δύο, τρεις φορές πριν τελικά τον πάρουν πίσω για δοκιμαστικό. «Πίστευα ότι ήμουν ο κατάλληλος», είχε πει στο W Magazine. «Στην αρχή δεν πήρα τον ρόλο. Μετά ξαναπροσπάθησα. Τίποτα. Και είπα “προχωράω”. Κι όμως, η ευκαιρία ξαναγύρισε».

Και όταν τελικά βρέθηκε μπροστά στην Τζίνα Ντέιβις για το περίφημο δοκιμαστικό, το παιχνίδι είχε κριθεί. Η ίδια η Ντέιβις θυμάται ότι εντυπωσιάστηκε αμέσως: «Είχε αυτό το κάτι», είπε στο People. «Φαινόταν αβίαστα χαρισματικός».

Ο Πιτ θυμάται τα γυρίσματα της σκηνής που καθόρισε τη μετέπειτα πορεία του. «Η Τζίνα ήταν απίστευτα ευγενική και τρυφερή», έχει πει. «Η σκηνή κράτησε δύο μέρες. Με φρόντισε».

Κι έτσι, ο ρόλος που ο Κλούνεϊ περίμενε πως θα αλλάξει τη δική του ζωή… άλλαξε τελικά τη ζωή κάποιου άλλου. Μόνο που, με τα χρόνια, και οι δύο κατάλαβαν πως ο κινηματογράφος έχει έναν τρόπο να μοιράζει τις ευκαιρίες του με ακρίβεια και με έναν παράξενο, σχεδόν ποιητικό τρόπο, όλοι τελικά καταλήγουν εκεί που πρέπει.