Η «Δούκισσα της Πλακεντίας» μέσα από το βλέμμα του Γιώργου Νανούρη
Μια ιστορία απώλειας, ελευθερίας και σιωπής που μετατρέπεται σε θεατρική εμπειρία

Δημοσίευση 16/1/2026 | 11:51
Η Δούκισσα της Πλακεντίας είναι ένα όνομα που όλοι γνωρίζουμε, χωρίς απαραίτητα να ξέρουμε γιατί. Μια φιγούρα που κινείται ανάμεσα στον μύθο και την Ιστορία, φορτωμένη με θρύλους, αντιφάσεις και αφηγήσεις που συχνά επισκιάζουν την ανθρώπινη διάστασή της.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Νανούρης επιχειρεί να την προσεγγίσει αλλιώς: όχι για να δώσει απαντήσεις, αλλά για να συστήσει στο κοινό μια γυναίκα, μια μητέρα, μια μορφή ελευθερίας. Με αφορμή την παράσταση «Η Δούκισσα της Πλακεντίας» με τη Μαρία Κίτσου στο Θέατρο Βεάκη, απαντά σε 10 ερωτήσεις που φωτίζουν τη σκηνοθετική του ματιά.
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε σκηνοθετικά με τη Δούκισσα της Πλακεντίας; Πού συναντήθηκε το δικό σας σύμπαν με το δικό της;
Ένα πασίγνωστο όνομα στη χώρα μας, χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω για εκείνην και όταν την ανακάλυψα θέλησα να τη συστήσω και σε όσους δεν την ξέρουν.
Μέσα σε τόσες διαφορετικές εκδοχές και θρύλους γύρω από τη ζωή της, ποιο αφήγημα επιλέξατε να ακολουθήσετε και γιατί;
Το ότι πάνω απ’ όλα όσα κυκλοφορούν για εκείνην, στο τέλος όλων δεν ήταν παρά μια μητέρα που έχασε το παιδί της.
Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή αίσθηση που θέλατε να νιώθει ο θεατής μπαίνοντας στην παράσταση;
Αίσθηση κατάνυξης και παραμυθιού.
Πώς δουλέψατε μαζί με τη Μαρία Κίτσου για να “χτιστεί” η δική σας Δούκισσα;
Δουλέψαμε πολύ καιρό σε ανθρώπινο επίπεδο για να γνωριστούμε και να χτιστεί η προσωπική μας σχέση και κατόπιν η επαγγελματική. Την αγάπησα τη Μαρία μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Ποιες καλλιτεχνικές ή ιστορικές πηγές αποτέλεσαν για εσάς κλειδιά στη διαδικασία του στησίματος της παράστασης;
Ψάξαμε σε πολλά βιβλία που έχουν γραφτεί για εκείνην, αλλά και στο διαδίκτυο. Καμπούρογλου, Voss, Γατόπουλος οι κυριότερες πηγές μας.
Σκηνοθετικά, επιλέξατε μια πιο ατμοσφαιρική, μια πιο ρεαλιστική ή μια πιο ποιητική ανάγνωση για τον θεατή;
Προσπάθησα να κάνω ένα συνδυασμό, μιας και υπάρχει έντονο το αφηγηματικό μέρος. Η παράσταση ξεκινάει με τη Μαρία ως… Μαρία, που συνομιλεί με το κοινό, και σιγά σιγά μπαινοβγαίνει στο σύμπαν της Δούκισσας, μέχρι που γίνεται ένα με αυτό.

Κώστας Σοχορίτης
Υπάρχει κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς της που θεωρείτε ότι έχει παρεξηγηθεί και θελήσατε να το αποκαταστήσετε;
Δεν είχα τέτοιο κίνητρο, μιας και πολλά απ’ όσα κυκλοφορούν για εκείνην ίσως είναι αλήθεια, ίσως και όχι. Θέλαμε μόνο να την γνωρίσουμε κάπως μέσα από την παράσταση και ο καθένας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Σίγουρα όμως από τη μεριά μας, είμαστε θετικά προσκείμενοι απέναντί της.
Αν έπρεπε να περιγράψετε σε μία πρόταση τι αντιπροσωπεύει για εσάς η Δούκισσα της Πλακεντίας, ποια θα ήταν αυτή;
Την ελευθερία.
Ποια είναι η μεγαλύτερη “πρόκληση” και ποια η μεγαλύτερη “νίκη” αυτής της παράστασης για εσάς ως δημιουργό;
Κάθε παράσταση για μένα έχει ακριβώς τις ίδιες αγωνίες: να καταφέρω να φτιάξω στη σκηνή αυτό που έχω σχεδιάσει στο μυαλό μου, να έχω μια καλή συνεργασία με τους συνεργάτες μου και να αγαπηθεί αυτό που θα φτιάξουμε από τον κόσμο. Μεγάλη νίκη θεωρώ την απόλυτη ησυχία που επικρατεί κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Σε μια εποχή που το κοινό αναζητά αλήθεια και συγκίνηση στο θέατρο, ποιο στοιχείο της ιστορίας της Δούκισσας θεωρείτε ότι “μιλάει” πιο έντονα στον σημερινό θεατή και πώς το ενσωματώσατε σκηνοθετικά;
Όλη η ιστορία του χαμού της κόρης της και όλα όσα έκανε μετά από αυτό το γεγονός θεωρώ ότι αγγίζουν πολύ τους θεατές. Ως προς το πώς το ενσωμάτωσα, θα σας πρότεινα να έρθετε να το ανακαλύψετε μόνοι σας.
Πληροφορίες παράστασης
«Η Δούκισσα της Πλακεντίας»
με τη Μαρία Κίτσου
Η παράσταση «Η Δούκισσα της Πλακεντίας» παρουσιάζεται στο Θέατρο Βεάκη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, με τη Μαρία Κίτσου σε μια ερμηνεία βαθιά εσωτερική και συγκινητική.

Πρόκειται για μια ατμοσφαιρική θεατρική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στην αφήγηση, την ποίηση και τη σιωπή, φωτίζοντας την ανθρώπινη πλευρά μιας ιστορικής μορφής που εξακολουθεί να μας απασχολεί.

Αν αναζητάς μια παράσταση που δεν φωνάζει, αλλά σε κρατά καθηλωμένο με την ένταση της σιωπής της, η «Δούκισσα της Πλακεντίας» είναι από εκείνες που αξίζει να δεις από κοντά.












