«O μισθός μου ήταν 1.400 ευρώ και τώρα παίρνω πάνω από 2.800 ευρώ το μήνα ‑Δεν πρόκειται να επιστρέψω»

Ο Γκιγιέρμο είναι νέος, νοσηλευτής στο επάγγελμα και μέχρι πριν λίγα χρόνια προσπαθούσε να επιβιώσει στην Ισπανία με έναν μισθό που σπάνια ξεπερνούσε τα 1.400 ευρώ. Το 2022 πήρε τη μεγάλη απόφαση: μάζεψε τη ζωή του σε μια βαλίτσα και μετακόμισε στη Νορβηγία. Σήμερα, όπως λέει ο ίδιος, δεν το έχει μετανιώσει ούτε στιγμή.

Μιλώντας στο ισπανικό μέσο Cope.es, περιγράφει τη νέα του καθημερινότητα και τη χαοτική διαφορά στους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας. Στη Νορβηγία, όπως αποκαλύπτει, ο μηνιαίος μισθός του δεν έχει πέσει ποτέ κάτω από τις 30.000 κορώνες, δηλαδή περίπου 2.800 ευρώ, ακόμη και μετά την παρακράτηση φόρων που φτάνουν το 34%.

Κι όμως, οι υψηλοί φόροι δεν τον τρομάζουν. «Αξίζει», λέει, «γιατί οι συνθήκες δουλειάς είναι ανθρώπινες, υπάρχει σεβασμός, σταθερό ωράριο και πραγματική ποιότητα ζωής». Σε αντίθεση με την Ισπανία, όπου ένιωθε ότι δουλεύει πολύ χωρίς αντίκρισμα, στη Νορβηγία αισθάνεται οικονομική ασφάλεια και ψυχική ηρεμία.

Δεν κρύβει μάλιστα ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιστρέψει σύντομα στην πατρίδα του. «Έχω βρει τη σταθερότητα που έψαχνα. Εδώ μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον», τονίζει.

Το “μυστικό” πίσω από τη νορβηγική ευημερία

Ο οικονομολόγος Fernando Trías de Bes εξηγεί πως το νορβηγικό μοντέλο θεωρείται μοναδικό παγκοσμίως. Όταν η χώρα ανακάλυψε πετρέλαιο, αντί να ξοδέψει τα έσοδα άμεσα, αποφάσισε κάτι ριζοσπαστικό: να τα αποταμιεύσει για τις επόμενες γενιές.

Έτσι δημιουργήθηκε το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Νορβηγίας – μια «εθνική αποταμίευση» για όλους τους πολίτες. Τα χρήματα επενδύονται σε μεγάλες διεθνείς εταιρείες και διάφορες μορφές επενδύσεων, εξασφαλίζοντας σταθερή ανάπτυξη.

Υπάρχει όμως ένας αυστηρός κανόνας: Το κράτος μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο το 3% των ετήσιων αποδόσεων, ενώ το βασικό κεφάλαιο παραμένει ανέγγιχτο.

Αυτή η στρατηγική είναι που επιτρέπει στη Νορβηγία να προσφέρει υψηλούς μισθούς, ισχυρό κοινωνικό κράτος και σταθερότητα στους εργαζόμενους.

Και κάπως έτσι, ο Γκιγιέρμο δεν βρήκε απλώς μια καλύτερη δουλειά.
Βρήκε μια εντελώς διαφορετική ζωή.