Σήμερα έμαθα: Γιατί ξεχνάμε τι θέλαμε μόλις αλλάξουμε δωμάτιο;

Σχεδόν σε όλους μας έχει συμβεί: Αποφασίζεις με σιγουριά να πας από το σαλόνι στην κουζίνα για να πάρεις κάτι συγκεκριμένο, αλλά τη στιγμή που διασχίζεις το κατώφλι, η σκέψη σου εξαφανίζεται.

Στέκεσαι μπροστά στο ανοιχτό ψυγείο σαν χαμένος, προσπαθώντας να θυμηθείς την αποστολή σου. Πριν αρχίσεις να ανησυχείς για τη μνήμη σου, μάθε ότι δεν φταις εσύ, αλλά η αρχιτεκτονική του σπιτιού σου και ο τρόπος που λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Αυτό το παράξενο κενό μνήμης ονομάζεται επιστημονικά «Φαινόμενο της Πόρτας» (The Doorway Effect). Σύμφωνα με έρευνες ψυχολόγων από το Πανεπιστήμιο του Notre Dame, ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται μια πόρτα ως ένα «όριο γεγονότος» (Event Boundary). Είναι το σημείο όπου μια νοητική ενότητα τελειώνει και μια νέα ξεκινά, διαχωρίζοντας τις σκέψεις μας με βάση το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε.

Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλος λειτουργεί σαν ένας υπολογιστής που προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια και μνήμη RAM. Μόλις περνάς σε ένα νέο δωμάτιο, το σύστημά σου κάνει ένα αυτόματο "archive" (αρχειοθέτηση) των πληροφοριών που θεωρεί ότι ανήκουν στο προηγούμενο περιβάλλον. Καθώς το σκηνικό αλλάζει, ο εγκέφαλος «καθαρίζει» το τραπέζι της τρέχουσας μνήμης για να είναι έτοιμος να υποδεχτεί τα νέα ερεθίσματα του επόμενου χώρου.

Αυτός ο μηχανισμός ήταν κάποτε ζήτημα επιβίωσης για τους προγόνους μας. Όταν έβγαιναν από τη σπηλιά στην ανοιχτή σαβάνα, ο εγκέφαλος έπρεπε να αφήσει πίσω τις σκέψεις για τη φωτιά ή τον ύπνο και να εστιάσει ακαριαία στους πιθανούς θηρευτές. Σήμερα, αν και ο κίνδυνος είναι απλώς να ξεχάσεις τα κλειδιά σου ή ένα ποτήρι νερό, ο πρωτόγονος αυτός μηχανισμός παραμένει ενεργός, αντιμετωπίζοντας κάθε κάσα πόρτας ως ένα σήμα για «νέο ξεκίνημα».

Είναι μια εξήγηση ανακουφιστική για μια από τις πιο εκνευριστικές στιγμές της καθημερινότητας. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα βρεθείτε να κοιτάτε το ταβάνι σε ένα δωμάτιο χωρίς να θυμάστε τον λόγο, μην πιέζεστε. Το καλύτερο trick είναι να επιστρέψετε για μια στιγμή στο προηγούμενο δωμάτιο· η οπτική επανασύνδεση με το περιβάλλον όπου γεννήθηκε η σκέψη είναι συχνά το «κλειδί» που θα ξεκλειδώσει ξανά τη μνήμη σας.