Ο Δημήτρης Μυστακίδης κοιτάζει μπροστά μετά από 30 χρόνια μουσικής

Στη σημερινή εποχή, τι είναι αυτό που σας εμπνέει να γράψετε μουσική; Ξεκινάτε από μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή μια ανάγκη να πείτε κάτι συγκεκριμένο;

Δυστυχώς αυτό που με κινεί για να γράψω κάτι δεν είναι ευχάριστο. Συνήθως είναι κάτι άσχημο που βλέπω να συμβαίνει γύρω μου και γράφω γι’ αυτό. Παλιότερα ήμουν πιο επιθετικός και δεν άφηνα κανένα περιθώριο στον ακροατή να δώσει τη δική του ερμηνεία στους στίχους μου. Κατάλαβα όμως ότι αυτό δεν αφήνει πολλά περιθώρια σύνδεσης του ακροατή με το τραγούδι και προσπαθώ να το αλλάξω.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι από τη δισκογραφία σας που θεωρείτε πως σας αντιπροσωπεύει περισσότερο αυτή την περίοδο;

Αφού πρέπει να πω ένα, θα πω το «Μεγάλωσα;» σε στίχους της Έφης Τσουγένη.

Οι νέες σας δουλειές έχουν μια ιδιαίτερα προσωπική και εσωτερική ατμόσφαιρα. Θεωρείτε ότι σήμερα ως δημιουργός εκφράζεστε πιο ελεύθερα από ποτέ;

Πάντα εκφραζόμουν ελεύθερα. Αν έχει αλλάξει κάτι, θα έλεγα πως έχω ωριμάσει λίγο παραπάνω σαν δημιουργός και το λέω αυτό γιατί είναι τελείως άλλη διαδικασία το να παίζεις μουσική από το να γράφεις μουσική.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και γρήγορης κατανάλωσης. Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να παραμένει ουσιαστικός χωρίς να παρασυρθεί από την ανάγκη της συνεχούς «παρουσίας»;

Δεν είναι καθόλου δύσκολο, φτάνει να ξέρεις τι θες να κάνεις. Όλες οι επιλογές όλων των καλλιτεχνών είναι απόλυτα συνειδητές. Κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλλει το πώς θα σταθείς, εκτός από τη συνείδησή σου.

Νιώθετε πως ο κόσμος σήμερα αναζητά ξανά τραγούδια με συναίσθημα και αλήθεια ή θεωρείτε ότι η μουσική έχει αλλάξει εντελώς τρόπο λειτουργίας;

Ο κόσμος που μας ακούει — δεν μου αρέσει καθόλου η λέξη «κοινό» — δεν είναι μονοδιάστατος. Έχει ανάγκη κάθε φορά από πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες και γι’ αυτό δεν είναι και όλες οι μουσικές ίδιες. Για όλα υπάρχει χρόνος και χώρος. Αν όμως με ρωτάς τι αναζητά ο «πολύς» κόσμος αυτή τη στιγμή, νομίζω πως είναι η εκτόνωση. Πιστεύω ότι μεγάλο κομμάτι του κόσμου τη μουσική την καταναλώνει, δεν την ακούει.

Υπάρχει κάτι που δεν έχετε ακόμη τολμήσει μουσικά αλλά θα θέλατε να δοκιμάσετε στο μέλλον;

Δεν έχω προγραμματίσει ποτέ τίποτα. Ούτε πρόκειται να το κάνω. Ό,τι μου έρθει στο μυαλό προσπαθώ να το κάνω πραγματικότητα. Απλώς τώρα το κάνω πολύ πιο χαλαρά από παλαιότερα.

Τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε στις επετειακές συναυλίες για τα 30 χρόνια πορείας σας; Θα είναι περισσότερο μια αναδρομή ή μια παρουσίαση του σημερινού Δημήτρη Μυστακίδη;

Αναδρομή δεν θα είναι καθόλου. Φυσικά και θα γίνουν αναφορές στο παρελθόν, αλλά κυρίως αυτό που με ενδιαφέρει να δείξω είναι το πού βρίσκομαι τώρα. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι μια γιορτή για τα τριάντα χρόνια που πέρασαν αλλά για τα τριάντα που έρχονται.

Μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας συγκινεί περισσότερο στη μουσική;

Η ηρεμία που προσφέρει όταν όλα γίνουν σωστά. Το πώς όλες της οι εκφάνσεις, από το πιο ήσυχο και εσωστρεφές τραγούδι μέχρι το πιο ξέφρενο πανηγύρι, στο τέλος ησυχάζουν το μέσα σου. Καταλαγιάζουν τον εσωτερικό εχθρό. Τον εαυτό.