Μήπως τα σημερινά παιδιά έχουν πολύ φορτωμένο πρόγραμμα; Τι απαντούν οι ειδικοί

Από το σχολαστικό πρόγραμμα του δημοτικού μέχρι τις αμέτρητες εξωσχολικές υποχρεώσεις, η καθημερινότητα των παιδιών θυμίζει πλέον στελέχη επιχειρήσεων. Μαθήματα ξένων γλωσσών, αθλήματα, χορός, cheerleading, εικαστικά...

Οι γονείς, στην προσπάθειά τους να προσφέρουν τα μέγιστα εφόδια και να καλλιεργήσουν κάθε ταλέντο, γεμίζουν κάθε διαθέσιμο λεπτό. Το αποτέλεσμα; Οικογένειες σε διαρκές τρέξιμο, εξαντλημένα παιδιά και γονείς στα όρια της εξουθένωσης.

Η Mary Catherine, παιδιατρική νοσηλεύτρια γνωστή στα social media ως @the.mom.np, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου. Όπως επισημαίνει, η τάση αυτή ξεκινά πλέον από την ηλικία του νηπιαγωγείου. Αντί τα παιδιά να επιστρέφουν στο σπίτι για να ξεκουραστούν και να παίξουν, μεταφέρονται από τη μία δομημένη δραστηριότητα στην άλλη. Σύμφωνα με την ίδια, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής δημιουργεί παιδιά υπερδιεγερμένα, αγχωμένα και ευάλωτα σε ασθένειες.

Όταν το υπερφορτωμένο πρόγραμμα γεννά χρόνιο στρες

Οι ειδικοί της ψυχικής υγείας συμφωνούν απόλυτα με αυτή τη διαπίστωση. Ο παιδοψυχίατρος Dr. Zishan Khan τονίζει ότι τα παιδιά που ζουν υπό το βάρος ενός εξαντλητικού προγράμματος εμφανίζουν συχνά σημάδια χρόνιου στρες.

Αυτό το στρες δεν είναι πάντα προφανές, αλλά εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους:

• Ψυχολογικές μεταβολές: Έντονο άγχος, εκνευρισμός, απότομες αλλαγές στη διάθεση και αδυναμία διαχείρισης της ματαίωσης.
• Σωματικές ενοχλήσεις: Διαταραχές στον ύπνο, συχνοί πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι χωρίς οργανικό αίτιο και εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.
• Αδυναμία διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου: Παιδιά που μαθαίνουν να λειτουργούν μόνο βάσει προγράμματος νιώθουν αμηχανία ή ακόμα και ενοχές όταν δεν κάνουν «κάτι παραγωγικό».

Ο διπλά πιστοποιημένος ψυχίατρος Dr. Ulrick Vieux προσθέτει ότι ειδικά στις μικρές ηλικίες, ο στόχος πρέπει να είναι αποκλειστικά η διασκέδαση. Όταν μια εξωσχολική ασχολία μετατρέπεται σε υποχρέωση, γεννάται το άγχος της επίδοσης και η πρώιμη επαγγελματική εξουθένωση (burnout).

Το ελεύθερο παιχνίδι είναι αναπτυξιακά απαραίτητο

Η λύση δεν βρίσκεται στην απουσία ερεθισμάτων, αλλά στην αποκατάσταση της αξίας του ελεύθερου παιχνιδιού. Ελεύθερο παιχνίδι σημαίνει δραστηριότητα χωρίς κανόνες από ενήλικες, χωρίς «σωστό» ή «λάθος» τρόπο execution, καθοδηγούμενη αποκλειστικά από τη φαντασία του παιδιού.

Σύμφωνα με τον Dr. Khan, το αυθόρμητο παιχνίδι είναι το πιο ισχυρό εργαλείο για τη γνωστική και συναισθηματική ανάπτυξη. Μέσα από αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν να επιλύουν προβλήματα, να συνεργάζονται με τους συνομηλίκους τους, να αναπτύσσουν τη συναισθηματική τους ανθεκτικότητα και να χτίζουν μια υγιή ταυτότητα.

Η χρυσή τομή και η στάση των γονέων

Πρέπει λοιπόν να καταργηθούν όλες οι εξωσχολικές δραστηριότητες; Ασφαλώς όχι. Το κλειδί βρίσκεται στο μέτρο.

1. Κανόνας της μιας δραστηριότητας: Για παιδιά προσχολικής ηλικίας και πρώτων τάξεων του δημοτικού, μία οργανωμένη δραστηριότητα την εβδομάδα είναι υπεραρκετή.
2. Αξιολόγηση της συμπεριφοράς: Αν το παιδί πηγαίνει με χαρά, κοιμάται καλά και διατηρεί χρόνο για παιχνίδι στο σπίτι, το πρόγραμμα λειτουργεί. Αν παρατηρούνται κλάματα, κόπωση ή άρνηση, είναι ηθογραφικό σημάδι ότι πρέπει να πατηθεί «φρένο».
3. Ειλικρινής αυτοκριτική των γονιών: Πολλοί γονείς επιβάλλουν ένα φορτωμένο πρόγραμμα λόγω κοινωνικής πίεσης ή από επιθυμία να ανταγωνιστούν το περιβάλλον τους.

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αμέσως αν συμμετέχουν σε κάτι για τη δική τους ευχαρίστηση ή για να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονιών τους. Η ξεκούραση, η πλήξη και η ανεμελιά δεν είναι «χαμένος χρόνος» — είναι τα θεμέλια για μια ισορροπημένη και υγιή παιδική ηλικία.