Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης: «Αιντε να Σμίξουμε Ξανά» στον Σταυρό του Νότου στις 13 και 27 Νοεμβρίου

Ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης επιστρέφει στον Σταυρό του Νότου Club με το πρόγραμμα «Άιντε να Σμίξουμε Ξανά», τις Παρασκευές 13 και 27 Νοεμβρίου. Σε συνέντευξή του μιλά για τη σχέση του με τη σκηνή όπου τραγουδά εδώ και δέκα χρόνια, την παράδοση και τον σύγχρονο ήχο, τους δασκάλους και συνεργάτες του και τα επόμενα σχέδιά του.

Ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης δίνει δύο ραντεβού με το κοινό του στον Σταυρό του Νότου Club, τις Παρασκευές 13 και 27 Νοεμβρίου, με το πρόγραμμα «Άιντε να Σμίξουμε Ξανά». Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται δικά του τραγούδια, αλλά και τραγούδια άλλων δημιουργών που, όπως λέει, «έγιναν κομμάτι της ιστορίας του».

Στη συνέντευξη που ακολουθεί εξηγεί τι σημαίνει ο τίτλος της βραδιάς, μιλά για τους καλλιτέχνες που τον σημάδεψαν και αποκαλύπτει νέα σχέδια.

Ο τίτλος και ο Σταυρός του Νότου

«Άιντε να Σμίξουμε Ξανά» — με ποιον ή με τι θέλεις να σμίξεις ξανά; Πού αναφέρεται ο τίτλος;

Με τους ανθρώπους που έχουμε μοιραστεί βραδιές και τραγούδια, αλλά και με εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που μέσα στην καθημερινότητα το ξεχνάμε λίγο. Μου αρέσει το «να σμίξουμε», γιατί έχει αμοιβαιότητα. Είναι ένα κάλεσμα να βρεθούμε, να τραγουδήσουμε, να συγκινηθούμε και να δημιουργήσουμε κάτι μαζί. Αυτό περιμένω κι εγώ κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή.

Ο Σταυρός του Νότου έχει γίνει το σταθερό χειμερινό σου ραντεβού. Τι σου δίνει αυτός ο χώρος που δεν σου δίνει μια μεγάλη σκηνή;

Για εμένα ο Σταυρός του Νότου είναι η «μεγαλύτερη σκηνή» του κόσμου. Τραγουδάω δέκα χρόνια εκεί και είναι πια κομμάτι του εαυτού μου και της πορείας μου. Έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτόν τον χώρο, έχω μοιραστεί στιγμές που με διαμόρφωσαν και έχω χτίσει μια ουσιαστική σχέση με τους ανθρώπους που έρχονται να μας ακούσουν. Βλέπω τα πρόσωπά τους, ακούω τις φωνές τους, νιώθω την ανταπόκρισή τους. Για μένα αυτό δίνει το μέγεθος σε μια σκηνή.

«Για εμένα ο Σταυρός του Νότου είναι η “μεγαλύτερη σκηνή” του κόσμου»

Παράδοση και σύγχρονος ήχος

Λαούτο δίπλα σε ηλεκτρική κιθάρα. Πού είναι το όριο ανάμεσα στην παράδοση και στο «πείραγμά» της; Έχεις ακούσει ποτέ «μας χάλασες το κρητικό»;

Για μένα το όριο βρίσκεται στο αν γνωρίζεις και αισθάνεσαι αυτό που πας να πειράξεις. Δεν αρκούμαι στην αναπαράσταση της παράδοσης και δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο ως καλλιτεχνικός στόχος. Με ενδιαφέρει να εκφράζομαι μέσα από αυτήν, να συνομιλώ μαζί της και να βρίσκω τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μιλήσει σήμερα μέσα από εμένα.

Το λαούτο δίπλα στην ηλεκτρική κιθάρα μπορεί να έχει απόλυτη φυσικότητα, αρκεί ο ένας ήχος να ακούει τον άλλον. Καταλαβαίνω την επιφύλαξη ενός ανθρώπου που έχει αγαπήσει ένα τραγούδι με συγκεκριμένο τρόπο. Κι εγώ, όμως, οφείλω να είμαι ειλικρινής σε αυτό που καταθέτω. Η πρότασή μου κρίνεται εκεί, πάνω στη σκηνή, στο αν έχει λόγο ύπαρξης και αν καταφέρνει να επικοινωνήσει.

Στο πρόγραμμα βάζεις και τραγούδια άλλων δημιουργών που «έγιναν κομμάτι της ιστορίας σου». Ποιο είναι το ένα τραγούδι που δεν θα έβγαινε ποτέ από το setlist;

Το «Έχω μια σκέψη». Υπάρχουν τραγούδια που όσο τα λες τόσο περισσότερο δένεσαι μαζί τους. Γίνονται κομμάτι της διαδρομής σου, συνδέονται με πρόσωπα και στιγμές και αποκτούν ένα ιδιαίτερο βάρος μέσα σου. Αυτό το τραγούδι έχει τη δική του σταθερή θέση στη σχέση μου με τον κόσμο και θα δυσκολευόμουν πολύ να το αφήσω έξω.

Για τη διαδρομή

Υπήρξες βασικός ερμηνευτής στις συναυλίες του Γιάννη Μαρκόπουλου για δέκα χρόνια. Τι σου έμαθε, και τι σου λείπει περισσότερο από εκείνον;

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν ο μεγαλύτερος καλλιτεχνικός σταθμός μου. Με πήρε από τα πανηγύρια της Κρήτης και με παρουσίασε αυτούσιο στον δικό του καλλιτεχνικό κόσμο, σαν μια νέα πρόταση. Πίστεψε σε αυτό που ήμουν και μου έδωσε χώρο να το εκφράσω. Αυτό με γέμισε ευθύνη, αλλά με έκανε και να πατήσω γερά στα πόδια μου.

Μου έμαθε να εμπιστεύομαι την ταυτότητά μου και συγχρόνως να δουλεύω με σεβασμό και συνέπεια. Μου λείπει ο ίδιος πολύ. Οι συζητήσεις μας, οι συμβουλές του κι εκείνο το τεράστιο χαμόγελό του, που ακόμη αντιλαλεί μέσα μου. Θα του χρωστώ πάντα.

«Μου λείπει ο ίδιος πολύ. Οι συζητήσεις μας, οι συμβουλές του κι εκείνο το τεράστιο χαμόγελό του, που ακόμη αντιλαλεί μέσα μου. Θα του χρωστώ πάντα»

Το «Να σταθώ στα πόδια μου» με τον Λεωνίδα Μπαλάφα έγινε viral. Πώς το εξηγείς; Ήταν στιγμή ή τραγούδι;

Νομίζω ότι συναντήθηκαν τα δύο. Η στιγμή είχε μια αλήθεια και έναν αυθορμητισμό που ο κόσμος ένιωσε. Αλλά για να επιστρέφει κάποιος σε ένα τραγούδι, χρειάζεται να βρίσκει μέσα του κάτι που τον αφορά.

Πέρα από τον λόγο για τον οποίο έγινε viral, πολλοί άνθρωποι ακούμπησαν πάνω σε αυτό το τραγούδι, ο καθένας για έναν δικό του, προσωπικό λόγο. Μια μητέρα ήρθε και με βρήκε στη Θεσσαλονίκη. Με αγκάλιασε πολύ συγκινημένη και μου είπε πως ο γιος της κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να ξεφύγει από τα ναρκωτικά με συντροφιά αυτό το τραγούδι. Μια τέτοια συνάντηση μένει μέσα σου. Εκεί αντιλαμβάνεσαι πόσο βαθιά μπορεί να συνδεθεί ένα τραγούδι με τη ζωή ενός ανθρώπου.

Οι δάσκαλοι και οι ρίζες

Έχεις τραγουδήσει δίπλα σε Σκουλά, Παπακωνσταντίνου, Μαρκόπουλο. Υπάρχει κάτι που σου είπε κάποιος από αυτούς και σε άλλαξε;

Ο Βασίλης Σκουλάς μού εξήγησε τη σχέση του χρόνου με τη μουσική. Από τότε σταμάτησα να πιέζω καταστάσεις. Έδωσα μεγαλύτερη έμφαση στην ουσία της δουλειάς μου, αφήνοντας τον χρόνο να κρίνει και να τοποθετεί τα πράγματα.

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μού τόνισε, με πολύ αυστηρό τρόπο, ότι δεν πρέπει να εγκλωβιστώ ποτέ στον ρόλο του ήρωα που μπορεί να φτιάξουν οι άλλοι για εμένα. Είναι μια συμβουλή που κρατάω, γιατί σε βοηθά να διατηρείς την επαφή με τον εαυτό σου, να συνεχίζεις ελεύθερος και να αφήνεις την ουσία των γύρω σου να ωριμάζει μαζί σου.

Ο Μαρκόπουλος μού μιλούσε συνεχώς για το προτέρημα της αυθεντικότητας ενός καλλιτέχνη. Για την ακατέργαστη φωνή που κάνει τα «σωστά λάθη», αλλά μιλάει στην ψυχή. Έλεγε πως αυτό λείπει από τον κόσμο. Αυτή η σκέψη με ακολουθεί: να δουλεύω και να εξελίσσομαι, κρατώντας ζωντανό εκείνο το προσωπικό στοιχείο που δίνει αλήθεια στη φωνή μου.

Μεγάλωσες στην Κρήτη. Τι από εκεί σε ακολουθεί ακόμα όταν ανεβαίνεις σε μια αθηναϊκή σκηνή, και τι άφησες πίσω;

Η Κρήτη με ακολουθεί στον τρόπο που τραγουδάω, που μιλάω, που αντιλαμβάνομαι την παρέα και την επαφή με τον κόσμο. Μεγάλωσα βλέποντας τη μουσική να έχει θέση μέσα στη ζωή των ανθρώπων, στη χαρά, στη δυσκολία, στον αποχωρισμό. Αυτή τη σχέση κουβαλάω και στην αθηναϊκή σκηνή. Θέλω να αισθάνομαι ότι αυτό που συμβαίνει μας αφορά όλους, ότι συμμετέχουμε.

Όσο για το τι άφησα πίσω, μεγαλώνοντας προσπαθώ να αποχωρίζομαι τις βεβαιότητες και τις προκαταλήψεις μου. Να ακούω περισσότερο και να δίνω χώρο σε όσα δεν γνωρίζω. Οι ρίζες μου είναι βαθιές και μου δίνουν τη δύναμη να ανοίγομαι.

«Οι ρίζες μου είναι βαθιές και μου δίνουν τη δύναμη να ανοίγομαι»

Για το σήμερα

Μόλις τελείωσε η περιοδεία «Ρίζες & Ρεύματα» με τη Βιολέτα Ίκαρη, και συνεχίζεται στην Κρήτη. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι σε εξέπληξε στη δουλειά μαζί της;

Τώρα που η συνεργασία μας έχει ολοκληρωθεί, μπορώ να πω ότι στεναχωρήθηκα που τελείωσε. Ήταν μια απροβλημάτιστη συνεργασία, που σε κάθε εμφάνιση γινόταν και καλύτερη. Αποκτούσαμε μεγαλύτερη άνεση μεταξύ μας, τα τραγούδια έβρισκαν τη θέση τους και η επικοινωνία μας πάνω στη σκηνή δυνάμωνε.

Στη Βιολέτα Ίκαρη εκτίμησα τη δύναμη και την ευαισθησία της φωνής της, αλλά και το πόσο όμορφα μπορούσαμε να συνυπάρχουμε μουσικά. Ο κόσμος αγκάλιασε και στήριξε αυτή την προσπάθεια, κι αυτό μας έδινε ακόμη περισσότερη διάθεση. Προσωπικά θα επιθυμούσα να συνεχιζόταν. Αισθάνομαι ότι είχε να δώσει λίγο ακόμη και ότι υπήρχαν πράγματα που θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε μαζί.

Ετοιμάζεις νέο τραγούδι σε μουσική και στίχους Νίκου Στρατάκη. Πες μας κάτι γι' αυτό που δεν έχεις πει ακόμα.

Με τον Νίκο Στρατάκη μάς συνδέει κάτι παραπάνω από φιλία. Υπάρχει βαθιά αγάπη, εμπιστοσύνη και εκτίμηση, τόσο ανθρώπινη όσο και μουσική. Θαυμάζω το ήθος του, τον τρόπο που στέκεται απέναντι στους ανθρώπους και στη δουλειά του, αλλά και το υψηλό μουσικό του επίπεδο. Είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να μοιραστώ μια ιδέα από την αρχή της, να την ψάξουμε και να τη δουλέψουμε με ειλικρίνεια.

Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι δεν θα είναι μόνο ένα τραγούδι. Ετοιμάζουμε μια σειρά τραγουδιών στα οποία θα συμπράξουμε με διαφορετικούς ρόλους. Μας ενδιαφέρει να δώσουμε χώρο σε αυτή τη σχέση να εκφραστεί δημιουργικά και να δούμε πού μπορεί να μας οδηγήσει.

Η νέα γενιά και η κρητική μουσική

Η λύρα στο TikTok και στο Spotify: πώς ακούει η νέα γενιά την κρητική μουσική; Τη βλέπεις να τη «χρησιμοποιεί» ή να την καταλαβαίνει;

Στο TikTok με ενοχλεί η ευκολία με την οποία η μουσική γίνεται υλικό για εντυπωσιασμό. Κρατάμε λίγα δευτερόλεπτα που τραβούν την προσοχή, τα επαναλαμβάνουμε μέχρι να εξαντληθούν και περνάμε στο επόμενο. Έτσι, ένας ήχος μπορεί να γίνει παντού αναγνωρίσιμος, χωρίς να έχουμε ακούσει πραγματικά ούτε ένα ολόκληρο τραγούδι. Η κρητική μουσική έχει βάθος, λόγο, ιστορία, ανθρώπους. Δεν εξαντλείται σε μια ατάκα ή σε ένα εντυπωσιακό παίξιμο.

Το Spotify δίνει τη δυνατότητα για μια πιο ουσιαστική αναζήτηση: να ακούσεις έναν ολόκληρο δίσκο, να γνωρίσεις τους δημιουργούς του, να επιστρέψεις σε παλιότερες δουλειές και να σχηματίσεις τη δική σου σχέση με τη μουσική. Χρειάζεται, βέβαια, και η διάθεση του ακροατή. Αν αφήνουμε πάντα μια έτοιμη λίστα να αποφασίζει τι θα ακούσουμε, περιορίζουμε την περιέργειά μας.

Έχω εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους. Αλλά έχουμε κι εμείς ευθύνη για το τι τους προτείνουμε και για το αν τους δίνουμε λόγους να σταθούν σε ένα τραγούδι λίγο περισσότερο.

Υπάρχει ένα τραγούδι που θα ήθελες να έχεις γράψει εσύ;

Ναι, σίγουρα το «Τα λόγια και τα χρόνια». Για μένα είναι ένα αριστούργημα. Ένα τραγούδι που κάθε φορά που το ακούω με συγκινεί με τον τρόπο που συναντιούνται ο λόγος και η μουσική. Έχει αυτή τη σπάνια δύναμη να σε αφορά διαφορετικά όσο μεγαλώνεις και να βρίσκεις μέσα του κάτι που πριν δεν είχες ακούσει. Θα ήθελα πολύ να είχα γράψει ένα τέτοιο τραγούδι.

Κλείσιμο

Αν κάποιος δεν έχει ακούσει ποτέ Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη, με ποιο τραγούδι να ξεκινήσει και γιατί;

Θα του πρότεινα το «Αλλάζει πρόσωπα η ζωή σου», από τον δίσκο «Μωσαϊκό». Αισθάνομαι ότι είναι μια καλή πρώτη γνωριμία με τον τρόπο που προσεγγίζω το τραγούδι και με όσα θέλω να εκφράσω μέσα από τη μουσική μου. Θα ήθελα να το ακούσει και να αφήσει χώρο στη δική του αίσθηση, χωρίς να του εξηγήσω εγώ τι πρέπει να βρει μέσα του.

Τι θα ευχόσουν να πει κάποιος βγαίνοντας από τον Σταυρό του Νότου στις 13 & 27 Νοεμβρίου;

«Το είχα ανάγκη αυτό το βράδυ». Θα μου αρκούσε. Να έχει τραγουδήσει, να έχει συγκινηθεί, να έχει χαρεί την παρέα του και να αισθάνεται λίγο πιο κοντά στους ανθρώπους γύρω του. Και να φύγει με την επιθυμία να ξανασμίξουμε.

Ακολουθήστε το E-Radio.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τα πιο hot νέα της επικαιρότητας.