Ο ζωγράφος που μετακόμισε για να κάνει μαθήματα σε ορφανοτροφείο της Αφρικής

Πώς είναι να ζεις στην Λουσάκα της Αφρικής όταν η οικογένεια και οι φίλοι σου είναι στην Ελλάδα; Τι κάνει ένας ζωγράφος σε ένα ορφανοτροφείο; O Nίκος Ζάρρας είναι ένας καλλιτέχνης με πλούσιο έργο και με εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. 

Εξωτικά μέρη βγαλμένα από τη μακρινή Μαύρη Ήπειρο, γραφικά τοπία που παραπέμπουν στην καλοκαιρινή Ελλάδα και γοργόνες, ερωτευμένα ζευγάρια, πανηγύρια και γιορτές, μαγικές, παιδικές εικόνες, με έντονα χρώματα που σου φτιάχνουν το κέφι.

Η ζωγραφική του Ζάρρα δεν μαρτυρά πουθενά πως ο κόσμος είναι σκληρός. Κι όμως ο ίδιος έχει ζήσει πολλές δύσκολες στιγμές. Μαζί με τη γυναίκα του εγκατέλειψαν την Ελλάδα με το ξεκίνημα της κρίσης, διότι οι συνθήκες είχαν γίνει ασφυκτικές.

Τότε συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει." Έφυγα όταν οι τράπεζες και τα ταμεία (που στην πραγματικότητα αυτοί κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα), μου πήραν όλο τον ιδρώτα μου. Είχα φτάσει σε αδιέξοδο, είχα δύο λύσεις. Είτε να πολιτικοποιηθώ, ή να πάρω τον πικρό δρόμο της ξενιτιάς. Μάζεψα ό,τι μου είχε απομείνει και έφυγα, μου φάνηκε πιο τίμιο". 

"Για μένα, η Αφρική σημαίνει επιβίωση. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά από εδώ"

Με τα παιδιά στο τμήμα ζωγραφικής

"Πώς είναι η ζωή εδώ... Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν την ζήσει. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει να σου δώσω μια εικόνα, είναι σαν ένα τζιπ με τουρίστες που περνούν δίπλα από ένα ποτάμι, ελέφαντες, ζέμπρες και αντιλόπες μπροστά τους, ιπποπόταμοι πετούν νερό ο ένας στον άλλο, μια μαγική εικόνα, και ξαφνικά κροκόδειλοι επιτίθενται στα ζώα, το μέρος γίνεται άγριο, παντού βιαιότητα και τρόμος. Για μένα, η Αφρική σημαίνει επιβίωση. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά από εδώ".

Ένα μεγάλο, χαρούμενο πανηγύρι στην Ελλάδα

Πώς αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι τους Έλληνες; "Όπως και οι Έλληνες τους άλλους λαούς. Άλλοτε τους καλοδέχονται, άλλοτε τους κυνηγάνε. Άλλοτε τους βλέπουν σαν πηγή εισοδήματος και τους εκμεταλλεύονται- έχεις να πληρώσεις; Είσαι άρχοντας. Αν δεν έχεις, είτε είσαι ξένος, είτε είσαι ντόπιος είναι το ίδιο".

Παιδιά από καλλιτεχνικό σχολείο επισκέφτηκαν το εργαστήριό του

Ο Ζάρρας κάνει μαθήματα ζωγραφικής σε ορφανοτροφείο. "Λέω ότι κάνω μαθήματα αλλά πολλές φορές λέω ότι μου κάνουν αυτά. Τα παιδιά είναι τα μόνα που ξέρουν την αλήθεια, μια μόνιμη πηγή έμπνευσης. Φοράω τη στολή του δασκάλου λοιπόν και τους δείχνω ζωγραφική ενώ αυτά μου δείχνουν την αθωότητα της τέχνης. Δίνω λίγα και παίρνω πολλά. Χωρίς τα παιδιά δεν υπάρχει ζωή, και εμένα μου αρέσει τόσο πολύ η ζωή! Είναι ό,τι πιο σπουδαίο έχω κάνει ποτέ, με κάνει να νιώθω περήφανος, με κάνει να λέω "κάτι που άξιζε πραγματικά".

Η ξενιτιά

"Από την Ελλάδα μου λείπει ο αδερφός μου και οι φίλοι μου. Εκείνες οι ατελείωτες συζητήσεις, που αναλύεις το τίποτα. Το πρωινό πάνω σε μια βάρκα ψαρεύοντας, το χώμα της. Κι εδώ όμως είναι όμορφα. Νομίζω πως όταν γυρίσω πίσω στην Ελλάδα θα το μετανιώσω".

Μπροστά σε ένα πίνακα

Ιππότες σε έναν παραμυθένιο κόσμο και στα δεξιά ο Λευκός Πύργος

Η γοργόνα, το ελληνικό στοιχείο πάντα έντονο

Η θάλασσα για σκέπασμα