Όταν η Ελλάδα μύριζε Μυρτώ

Οι επιστήμονες λένε ότι όταν πάψουμε να βλέπουμε ένα πρόσωπο, η ανάμνηση του χάνεται σιγά σιγά, στο πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα η φωνή κάποιου και η μυρωδιά αποθηκεύονται για πάντα στο σκληρό δίσκο μας.

Έτσι λοιπόν μπαίνοντας στο ασανσέρ, δεν ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίσω τη μυρωδιά της κολώνιας Μυρτώ, που έχει σημαδέψει όλους όσους γεννήθηκαν στα 80ς. 

Ποιο παιδικό πάρτυ δεν μύριζε Μυρτώ, σαν είχε σπάσει μπουκάλι πάνω στο χαλί. Ποιο πρώτο φιλί δεν συνοδευόταν από το άρωμα λεμόνι της θρυλικής κολώνιας; Η μόνη μυρωδιά που μπορώ να σκεφτώ ότι μπορεί να συναγωνιστεί αυτές τις παιδικές αναμνήσεις, είναι του πασίγνωστου σαπουνιού με το χαραγμένο καραβάκι. Το 1990 είναι η χρονιά μεταίχμιο για τον Έλληνα καταναλωτή, είναι η χρονιά που βλέπει τα εισοδήματά του να αυξάνονται, και η ιδιωτική τηλεόραση που έχει εισχωρήσει σε όλα τα σπίτια, έχει καταιγιστεί από διαφημίσεις εισαγόμενων προϊόντων, από τη προηγμένη και πιο μοδάτη Ευρώπη. 

Η μάζα μαθαίνει τους ακριβούς οίκους μόδας, που μόνο οι κυρίες της υψηλής κοινωνίας είχαν πρόσβαση μέχρι τότε. Η κολώνια Μυρτώ σύμβολο, για δεκαετίες του καλλωπισμού των παιδιών για τις οικογενειακές επισκέψεις, αρχίζει και χάνει τα πρωτεία. Τα περιοδικά χρησιμοποιούν όρους όπως τα γήινα αρώματα, τα πικάντικα αρώματα, τα δροσερά, τα αέρινα. Και κάπως έτσι η Μυρτώ περνάει στο χρονοντούλαπο, για τους 90ς Έλληνες. 

Οι μόνοι που αντιμάχονται στην εξέλιξη, οι αγαπημένες μας γιαγιάδες, που όποτε πέφταμε στα χέρια τους μας ράντιζαν με Μυρτώ, σαν να έδιωχναν από πάνω μας το κακό. Και φυσικά οι παππούδες που κάθε τους ξύρισμα συνοδευόταν με το απαλό χτύπημα στο μάγουλο με επικάλυψη κολώνιας Μυρτώ.

Από το 1959 η θρυλική κολώνια υπάρχει στο εμπόριο και ακόμα παλεύει με την παγκοσμοποιημένη αγορά αρωμάτων. Σε όσους νοσταλγούν την αθωότητα, των 90s ένα μπουκάλι Μυρτώ μπορεί να σας φέρει πολλές αναμνήσεις, δοκιμάστε το.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ