Το αυτοάνοσο νόσημα που χτυπά γυναίκες μέχρι 40 ετών

Τα αυτοάνοσα νοσήματα δημιουργούνται χωρίς κάποιον προφανή λόγο από το ίδιο το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Για την ακρίβεια είναι η υπερβολική και λανθασμένη απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι στον ίδιο τον οργανισμό.

Όταν λοιπόν το ανοσολογικό σύστημα του οργανισμού ανριδρά παράδοξα και καταστρέφει τα δικά του στοιχεία, όπως πρωτεϊνες, κύτταρα κλπ. δημιουργείται μια διαταραχή σε ολόκληρο τον οργανισμό που δεν μπορεί να ελεγχθεί η να θεραπευτεί από τον ίδιο τον οργανισμό. Έτσι, εκδηλώνονται τα αυτοάνοσα νοσήματα, επειδή ο οργανισμός δεν κάνει ουσιαστικά αναγνωρίζει τα δικά του στοιχεία ως ξένα και βλαβερά και επιτίθεται εναντίον τους.

Το πιο γνωστό αυτοάνοσο νόσημα είναι ο λύκος. Είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται περισσότερο σε γυναίκες από 14 έως και 40 ετών (και λιγότερο στους άντρες), όπως αναφέρει και ο καθηγητής Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρης Μπούμπας, στο 9ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για το Λύκο στην Αθήνα που ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου.

Το όνομα «Λύκος» (στα λατινικά λέγεται «Lupus»), χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά στην Ιατρική πριν από 300 περίπου χρόνια, για τα δερματικά εξανθήματα που παραμόρφωναν το πρόσωπο, σαν να το είχε δαγκώσει λύκος.

Ο Λύκος είναι μια πολύ σοβαρή ασθένεια, αλλά όπως και στην πλειονότητα των ασθενειών, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική αγωγή μπορεί να βελτιώσει την υγεία του ασθενή, δίνοντας του την δυνατότητα να ζει μια φυσιολογική ζωή. Περίπου 6 στους 10 Έλληνες έχουν μια ήπια μορφή Λύκου, που προσβάλλει το δέρμα και τις αρθρώσεις και αντιμετωπίζεται με υδροξυχλωροκίνη σε συνδυασμό με χαμηλές δόσεις κορτιζόνης.

Ωστόσο, σε 1 στις 4 περιπτώσεις Λύκου μπορεί να προσβληθούν εσωτερικά όργανα όπως οι νεφροί, η καρδιά, το αίμα, οι πνεύμονες και ο εγκέφαλος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται μεγαλύτερες δόσεις κορτικοειδών, ανοσοκατασταλτικά καθώς και στοχευμένες -βιολογικές θεραπείες. Σύμφωνα με τον ειδικό, ακόμη και στις πιο βαριές περιπτώσεις Λύκου, οι σύγχρονες θεραπείες ελέγχουν αποτελεσματικά τη νόσο, βάζουν δηλαδή τη νόσο σε ύφεση στο 80- 90% των περιπτώσεων.