Ο διάσημος ηθοποιός και η πιο όμορφη αθλητική ιστορία

Για κάποιο λόγο οι αθλητικές ιστορίες είναι οι πιο όμορφες. Μάλλον γιατί δείχνουν θέληση, προσήλωση και πάνω απ’ όλα αγάπη. Έτσι είναι και αυτή. Μια όμορφη ιστορία αγάπης για ένα άθλημα που ναι μεν πολεμήθηκε αλλά στο τέλος βγήκε νικήτρια.

O Bing Russell γνώρισε το baseball σε πολύ μικρή ηλικία. Και το έμαθε από τους καλύτερος. Από την θρυλική ομάδα των New York Yankees, των Lefty Gomez, Joe DiMaggio και Lou Gehrig. Έγινε η μασκότ της ομάδας και έπαιξε λίγο και ο ίδιος.

Ωστόσο όταν τα πράγματα άρχισαν αν αλλάζουν στο baseball, πήρε την οικογένειά του και έφυγε για το Hollywood. Τα κατάφερε μια χαρά κι εκεί. Πρωταγωνίστησε κυρίως σε western και ήταν για πάνω από μαι δεκαετία μέλος της θρυλικής σειράς «Bonanza». Το 1973 αποσύρθηκε για λίγο και έδειχνε πως δεν έχει άλλο όρεξη τα λαμπερά φώτα. Ο γιος του, ο επίσης μετέπειτα ηθοποιός Kurt Russell, παρατηρούσε την συμπεριφορά του και έβλεπε έναν άνθρωπο που τα είχε παρατήσει.

Δεν ξέχασε ποτέ το baseball. Τον καιρό που ήταν πρωταγωνιστής γύριζε μικρού μήκους βιντεάκια, τα οποία εξηγούσαν τις κινήσεις του αθλήματος. Βίντεο που αργότερα χρησιμοποιήσαν οι ομάδες, για να τα δείξουν στους παίκτες. Ήξερε πολύ baseball. Το 1973, οι Portland Beavers αποφάσισαν να αφήσουν την πόλη. Μια ευκαιρία γεννήθηκε στο μυαλό του Bing Russell. Αμέσως ίδρυσε την μοναδική ανεξάρτητη ομάδα στις ΗΠΑ, τους Portland Mavericks, η οποία δεν είχε κανέναν δεσμό με τις ομάδες της Μajor League.

To baseball είχε πια οργανωθεί το 1972 και οι ομάδες είτε ανήκαν στην μεγάλη κατηγορία, είτε ήταν οι «θυγατρικές» τους. Όμως ο Russell ήθελε να αναβιώσει μια άλλη εποχή του αθλήματος, όπου κάθε ομάδα είχε την ανεξαρτησία της και μπορούσε να ευχαριστηθεί το baseball καλύτερα. Μάζεψε τους παίκτες του με αγγελία στην εφημερίδα. Οι περισσότεροι ήταν παίκτες που δεν κατάφεραν να παίξουν στην μεγάλη κατηγορία, ή έστω δεν κατάφεραν να καθιερωθούν. Στην ομάδα βέβαια έπαιξε και ο Kurt Russell. Τουλάχιστον για λίγο.

Πήρε μέρος στο πρωτάθλημα των «θυγατρικών». Κάθε ματς ήταν ένα show. Η μασκότ, οι παίκτες, έπαιζαν χωρίς άγχος, ελευθέρα, χωρίς να υπάρχει αύριο. Τα επόμενα πέντε χρόνια η ομάδα κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό όλων. Και κυρίως των κατοίκων του Portland. Έκοψαν πάνω από 125.000 εισιτήρια την 5η σεζόν τους στην Minor League, κάνοντας ρεκόρ. Ούτε η «κανονική» ομάδα της πόλης δεν έκοβε τόσα εισιτήρια. Ο κόσμος αγάπησε την ομάδα. Και διασκέδαζε στο γήπεδο. Ό,τι δηλαδή πρέπει να συμβαίνει πάντα στο αθλητισμό.

Το 1977 με ρεκόρ 44-22 τερμάτισαν πρώτοι στην κανονική περίοδο. Του έλειπε ένα πρωτάθλημα. Κατακτώντας το μπορούσαν να αποδείξουν πολλά για το πως πρέπει να παίζεται το baseball. Όμως η επιτυχία τους ενόχλησε. Στον τελικό αντιμετώπισαν τους Bellingham Mariners, τότε θυγατρική ομάδα των Seattle Mariners. Οι Seattle έστειλαν παίκτες από την μεγάλη κατηγορία για να σιγουρέψουν ότι οι Mavericks δεν θα πάρουν τον τίτλο. Το πάλεψαν αλλά ηττήθηκαν 2-1 στα μεταξύ τους παιχνίδια.

Τότε ήταν που οι Beavers αποφάσισαν εντελώς ξαφνικά να επιστρέψουν στο Portland. Πρόσφεραν 26.000 δολάρια στο Bing Russell για να αγοράσουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της περιοχής. «Βάλτε ένα μηδενικό ανάμεσα στο 2 και στο 6 και είναι δική σας», φέρεται να τους είπε o Bing. Είχε καταφέρει να φτιάξει κάτι όμορφο και θα το πουλούσε ακριβά. Το ποσό όμως ήταν εξωφρενικά μεγάλο για την εποχή.

Η υπόθεση πήγε στα δικαστήρια. Το ύφος του δικαστή όταν ανακοίνωσε την απόφαση του δικαστηρίου δεν ήταν ο καλύτερος οιωνός. Ωστόσο όταν ανακοίνωσε το ποσό το είπε καθαρά. 206.000 δολάρια. Το μεγαλύτερο που έχει λάβει ομάδα μικρής κατηγορίας για τον συγκεκριμένο λόγο. Ήταν μια δικαίωση για όλα όσα κατάφερε ο Bing Russell τα πέντε χρόνια που έμεινε στο Portland.

Η ιστορία πήρε τον τίτλο «Οι Μπάσταρδοι του Baseball» και ο ίδιος τίτλος χρησιμοποιήθηκε στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Netflix που γυρίστηκε από τα εγγόνια του. Πρόκειται για μια από τις πιο όμορφες ιστορίες του αθλητισμού. Μια από αυτές που αποδεικνύει πως η αγάπη για το παιχνίδι, «For the Love of Game» όπως ονομαζόταν και μια άλλη ταινία για το baseball, θα πρέπει να είναι αυτό που σε οδηγεί στο γήπεδο. Και τίποτα άλλο. Αλλιώς καλύτερα να ασχοληθείς με κάτι που δεν σε χαλάει...