Ένας Έλληνας σε αληθινά επικίνδυνες αποστολές

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και προσφέρει τη βοήθειά του σε χώρες που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση.

Ο Δημήτρης εργάζεται για οργανώσεις, έχει ήδη ταξιδέψει με τρεις αποστολές στο Τιντούφ της Αλγερίας, στην Αϊτή και στο Κονγκό και βρίσκεται όπου χρειάζονται επειγόντως βοήθεια. Έχει εργαστεί για να φτιαχτεί δεξαμενή νερού, έχει διανείμει φάρμακα σε καταυλισμούς και έχει βοηθήσει στην ανέγερση και διαχείριση δεκάδων κέντρων υγείας και νοσοκομείων.

Στα 30 του έχει ζήσει εμπειρίες που κάποιος μπορεί να μη ζήσει σε όλη του τη ζωή και τα ταξίδια που έχει κάνει του έχουν αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία.

Γνωρίζοντας πως οι κίνδυνοι είναι πολλοί, ο ίδιος επιμένει να εργάζεται σε αυτόν τον τομέα, όμως ξεκαθαρίζει πως δεν είναι... ήρωας: «Δεν είμαι ακτιβιστής, κάνω μια δουλειά για την οποία αμείβομαι».

Oι μισθοί ξεκινούν από αρκετά χαμηλά, από τα επίπεδα των 800 δολαρίων και μπορεί με την πάροδο των ετών να ξεπεράσουν και τις 15.000 δολάρια σε ορισμένα και πολύ συγκεκριμένα πόστα, όμως το οικονομικό δεν είναι αρκετό.

Όμως δεν είναι τα χρήματα το κίνητρο - η εργασία είναι τόσο δύσκολη, που λίγοι επιλέγουν να την κάνουν. Χρειάζεται αντοχή, ψυχική και σωματική. «Θέλει υπομονή, πρέπει να είσαι ανοιχτόμυαλος και μακριά από προκαταλήψεις», λέει ο 30χρονος Δημήτρης.

Πιο είναι το πιο δύσκολο; Για τον ίδιο, η επιστροφή στην Ελλάδα μετά από μια αποστολή 8-9 μηνών. «Είσαι εκτός πραγματικότητας», λέει. Αρρώστιες, επικίνδυνα κουνούπια, έντομα και ταραχές περνούν σε δεύτερο βαθμό δυσκολίας.

Ο ίδιος πήγε το 2010 στη Σαχάρα, στο Τιντούφ της Αλγερίας με τους Γιατρούς του Κόσμου, όπου διένειμε φάρμακα.

Το 2011 βρέθηκε στην Αϊτή με την οργάνωση Japan Emergency NGO. Στόχος η ανακατασκευή πηγαδιών και πηγών που είχαν υποστεί ζημιές από το σεισμό του 2010 και η εκπαίδευση των κατοίκων στη διαχείριση αυτού του πολύτιμου πόρου και στους απλούς, αλλά κρίσιμους κανόνες υγιεινής, ειδικά σε καιρό χολέρας.

Το 2012 βρέθηκε στο Κονγκό με την οργάνωση Merlin, με στόχο την υποστήριξη των αρμόδιων φορέων του κογκολέζικου υπουργείου Υγείας διαμέσου της επιμόρφωσης, της διανομής φαρμάκων σε 35 κέντρα υγείας και τρία νοσοκομεία και την κατασκευή νέων κέντρων υγείας. Οι συνθήκες τρομερά δύσκολες. Δεν υπήρχε νερό και ρεύμα, παρά μόνο κάποιες ώρες τη μέρα.