Οι γυναίκες που φροντίζουν κούκλες‑ ανατριχιαστικά ομοιώματα νεογέννητων μωρών

Οι «Reborns», όπως ονομάζονται αυτά τα αντικείμενα, κοστίζουν έως και 20.000 δολάρια και χρησιμοποιούνται από τις συλλέκτριές τους κυρίως για θεραπευτικούς σκοπούς.

Mια γυναίκα από τη Νέα Υόρκη μάς υποδέχεται στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού της, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα υπόλοιπα: Είναι εξοπλισμένο με κούνια, αλλαξιέρα, ακόμα και με βρεφικά καλλυντικά. Μόνο που δεν φιλοξενεί ένα αληθινό μωρό, αλλά κούκλες με ρεαλιστικά χαρακτηριστικά νεογέννητου, τις λεγόμενες «Reborns» ή «Αναγεννημένες». Σε αυτή την παράξενη βιομηχανία και την κοινότητα που την υποστηρίζει μάς εισάγει ο «Guardian» μέσα από ένα ρεπορτάζ του.

Ανάμεσα σε όσους μιλούν στην κάμερα είναι το ζευγάρι γυναικών που τις κατασκευάζει, από τις Καλιφόρνια. «Έχουμε πελάτες από όλο τον κόσμο. Έχουμε κάνει αποστολές στη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Γερμανία, τη Νέα Ζηλανδία» λέει η μία από αυτές και προσθέτει: «Οι Reborns με κάνουν να μη θέλω παιδιά. Ξέρεις τι μου αρέσει σε αυτές; Δεν πρόκειται να εξελιχθούν σε έναν έφηβο που θα έρθει και θα σου ζητήσει να του πάρεις το καινούριο iPhone».

«Πάντα ήθελα να γίνω μαμά»

Το ίδιο ρεπορτάζ μάς συστήνει δύο από τις συλλέκτριές τους, από τις ΗΠΑ. Η μία από αυτές, η οποία μας ξεναγεί στο παιδικό δωμάτιο, εξηγεί ότι φροντίζοντας τα νεογέννητα-κούκλες είναι σαν να ξαναζεί τις κόρες της στη βρεφική ηλικία, οι οποίες τώρα έχουν μεγαλώσει. «Ο κόσμος νομίζει ότι όταν κάνεις συλλογή από μια σειρά έργων τέχνης τα οποία μπορείς να αγκαλιάσεις, τα έχεις χαμένα. Αυτό μπορεί να ισχύει για το 1% της κοινότητάς μας, αλλά οι περισσότεροι από εμάς απλά ενδιαφερόμαστε για το έργο τέχνης και τα ρεαλιστικά χαρακτηριστικά του»

Μια άλλη γυναίκα, η λεγόμενη Λουσίντα, λέει ότι η φροντίδα των «Reborns» τη βοηθάει να τα βγάλει πέρα στις πιο δύσκολες μέρες της. «Από μικρή ήξερα ότι θέλω να γίνω μαμά. Φρόντιζα τους αδερφούς μου και την αδερφή μου, τον ξάδερφό μου. Έλεγαν, η Λουσίντα θα γίνει σύντομα μαμά και θα κάνει πέντε παιδιά, μπορεί και περισσότερα. Κι εγώ το ίδιο πίστευα».

Μια μέρα την έπιασε ένας δυνατός πόνος χαμηλά στην κοιλιά. Ο σύζυγός της τη μετέφερε στο νοσοκομείο. Η διάγνωση ήταν ενδομητρίωση στο τέταρτο στάδιο (η πιο προχωρημένη). «Θυμάμαι να έρχεται ο γιατρός και να μου λέει, λυπάμαι, δεν νομίζω ότι θα καταφέρεις ποτέ να κάνεις παιδιά». Η Λουσίντα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να υιοθετήσει, αλλά για την ώρα οι κούκλες ικανοποιούν το μητρικό της ένστικτο.