Ο βασιλιάς της Αγγλίας που προτίμησε τον εραστή του από τη γυναίκα του

Ο βασιλιάς της Αγγλίας, Εδουάρδος Β’ αδιαφορούσε για τη σύζυγο του, Ισαβέλλα της Γαλλίας και έψαχνε νέα αγάπη. Ο Πιρς Γκάβεστον συνάντησε για πρώτη φορά τον Εδουάρδο το 1300 όταν δούλεψε στο παλάτι του. Τότε οι δυο τους απέκτησαν μια πολύ δυνατή σχέση που απέβη μοιραία.

Και οι δύο ήταν περίπου 16 ετών, και ειπώθηκε ότι ο Εδουάρδος «αισθάνθηκε αμέσως τέτοια αγάπη για εκείνον που συνήψε μια διαθήκη σταθερότητας και δέθηκε μαζί του μπροστά σε όλους τους άλλους θνητούς με έναν δεσμό άρρητης αγάπης, σταθερά δεμένος και δεμένος με ένα κόμπος." Ο Εδουάρδος αδιαφορούσε για τη γυναίκα του και περνούσε το χρόνο του με τον Πιρς.

Δεν υπάρχει καμία σταθερή απόδειξη ότι η σχέση τους ήταν σeξουαλική, αλλά ο Έντουαρντ ήταν σίγουρα αφοσιωμένος στον Πιρς, εις βάρος των άλλων.

Ο Γκάβεστον ήταν χαμηλών τόνων, αλαζονικός, επιρρεπής στην προσβολή της αριστοκρατίας και μάζευε τίτλους και πλούτη εις βάρος εκείνων που θεωρούσαν ότι είχαν περισσότερο δικαίωμα.

Ο Εδουάρδος του δημιούργησε τον τίτλο του κόμη της Κορνουάλης και του έδωσε εκτεταμένα εδάφη. Ο Εδουάρδος κανόνισε επίσης την ανιψιά του, Μάργκαρετ ντε Κλερ, να παντρευτεί τον Πιρς. Το μόνο πρόσωπο στο οποίο φαινόταν να δείχνει σεβασμό ο Γκάβεστον ήταν η σύζυγος του Εδουάρδου, η Ισαβέλλα της Γαλλίας.

Παρά τις επιθυμίες του Εδουάρδου, ο Γκάβεστον αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αγγλία τρεις φορές μεταξύ 1307 και 1311, αν και πάντα επέστρεφε. Αλλά μέχρι το 1312 η αριστοκρατία είχε αρκετά: Παρά τις εγγυήσεις για την ασφάλειά του από τον κόμη του Πέμπροουκ, συνελήφθη, υποβλήθηκε σε μια ψευδή δίκη και στη συνέχεια εκτελέστηκε με εντολή του κόμη του Γουόργουικ.

Ο δεσμός του Εδουάρδου με τους βαρόνους του δεν επανήλθε ποτέ. Πέρασε τα επόμενα 10 χρόνια σχεδιάζοντας την εκδίκησή του. Σύντομα βρήκε ένα άλλο αγαπημένο και το ίδιο μοτίβο άρχισε να επαναλαμβάνεται.

Αλλά ο εραστής του ξεπέρασε τα όρια όταν οικειοποιήθηκε τα εδάφη της Ισαβέλλας και πήρε τον έλεγχο των τεσσάρων παιδιών της. Σε αντίποινα εκείνη, ηγήθηκε μιας εξέγερσης που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Εδουάρδου το 1327 και τη διαδοχή του γιου τους, Εδουάρδου Γ'.