Ένας «αληθινός» βρικόλακας που τον αποκεφάλισαν για να μην… επιστρέψει

Τέσσερις αιώνες μετά τη στιγμή που μια κοινότητα στην ανατολική Κροατία προσπάθησε να «φυλακίσει» οριστικά έναν άνδρα στο χώμα, η τεχνολογία κατάφερε να του δώσει ξανά πρόσωπο.

Στο φρούριο Ρατσέσα, αρχαιολόγοι και ψηφιακοί καλλιτέχνες ολοκλήρωσαν την ανακατασκευή της μορφής ενός ανθρώπου που ετάφη με τις πιο ακραίες τελετουργίες προστασίας από τους «απέθαντους».

Το κρανίο του, που βρέθηκε αποκεφαλισμένο και καταπλακωμένο από βαριές πέτρες, χρησιμοποιήθηκε ως βάση για μια ψηφιακή αναπαράσταση που σοκάρει με τον ρεαλισμό της, αποκαλύπτοντας έναν άνδρα που η μοίρα του ήταν ο φόβος και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Η ανατομία μιας «μαύρης» τελετής: Αποκεφαλισμός και πέτρες

Ο τάφος του άνδρα, ο οποίος έζησε κατά τον 15ο ή 16ο αιώνα, αποτελεί ένα εγχειρίδιο μεσαιωνικής δεισιδαιμονίας. Σύμφωνα με το Sky News, η σορός δεν θάφτηκε απλώς, αλλά υπέστη μια σειρά από μεταθανάτιες «τιμωρίες». Αφού εκτάφηκε λίγο μετά τον θάνατό του, οι συγχωριανοί του τον αποκεφάλισαν και τον επανατοποθέτησαν στο χώμα μπρούμυτα.

Mια πρακτική που στόχευε στο να τον κάνει να «σκάψει» βαθύτερα στη γη αν προσπαθούσε να σηκωθεί, αντί να βγει στην επιφάνεια. Το σώμα του πλακώθηκε με ογκώδεις πέτρες, μια ύστατη προσπάθεια να εξασφαλιστεί ότι ο υποτιθέμενος «βρικόλακας» δεν θα επέστρεφε ποτέ για να τρομοκρατήσει τους ζωντανούς ή να διασπείρει θανατηφόρες ασθένειες.

Βία, παραμόρφωση και το στίγμα του «Απέθαντου»

Η αρχαιολόγος Νατάσα Σάρκιτς, μέλος της ερευνητικής ομάδας, ρίχνει φως στο δράμα της ζωής αυτού του ανθρώπου. Η βιοαρχαιολογική ανάλυση αποκάλυψε ότι ο άνδρας είχε επιβιώσει από τουλάχιστον τρεις άγριες επιθέσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Οι τραυματισμοί αυτοί είχαν αφήσει το πρόσωπό του έντονα παραμορφωμένο, γεγονός που στην κλειστή κοινωνία της εποχής ισοδυναμούσε με «κατάρα».

Η παραμόρφωση και η βίαιη συμπεριφορά ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά που οδηγούσαν στην κατηγορία του βαμπιρισμού. Σύμφωνα με τη σλαβική παράδοση, η ψυχή παραμένει «δεμένη» με το σώμα για 40 ημέρες, και σε αυτό το διάστημα η κοινότητα έπρεπε να δράσει: κάρφωμα με πάσσαλο, καύση ή ακρωτηριασμός ήταν οι μόνες λύσεις για να σπάσει ο δεσμός.

Ένας απομονωμένος νεκρός σε ιερό έδαφος

Η ψηφιακή αναπαράσταση, βασισμένη σε δεδομένα πάχους ιστών από σύγχρονους δότες, έφερε στο φως έναν άνδρα ύψους μόλις 1,62 μ., ηλικίας 40 έως 50 ετών, με σκληρά χαρακτηριστικά και εμφανείς τις ουλές των συγκρούσεων. Παρόλο που ο τάφος του βρισκόταν μέσα στο χώρο μιας εκκλησίας, η θέση του ήταν στρατηγικά επιλεγμένη ακριβώς δίπλα στον τοίχο, στην πιο απομονωμένη γωνιά. Αυτή η επιλογή μαρτυρά ότι ακόμα και στον «ιερό χώρο», η κοινότητα ήθελε να τον κρατήσει σε απόσταση ασφαλείας από τους υπόλοιπους πιστούς, εξορίζοντάς τον στην αιωνιότητα ως ένα «μίασμα» που έπρεπε να παραμείνει για πάντα ξεχασμένο στο σκοτάδι.