violet76 – is that horror? Η παράσταση που μετατρέπει τη σκηνή σε εφιάλτη!

Τι συμβαίνει όταν ο χορός σταματά να είναι «όμορφος» και γίνεται ωμός, εκρηκτικός, σχεδόν απειλητικός; Το violet76 – is that horror? δεν είναι μια συνηθισμένη παράσταση, αλλά μια εμπειρία που φλερτάρει με τα όρια της συναυλίας, της performance και ενός κινηματογραφικού εφιάλτη.

Με αφορμή το νέο της project στο ΙΛΙΟΝ Plus, η Χριστίνα Σκουτέλα μας μιλά για την ένταση, την εξάντληση και τη βαθιά ανάγκη να νιώθουμε — έστω και για λίγο — πραγματικά ζωντανοί.

Το “is that horror?” είναι τελικά ερώτηση ή απάντηση για σένα;

Νομίζω πως τα ερωτήματα αφήνουν χώρο για στοχασμό και συχνά τα προτιμώ από τις απαντήσεις. Το is that horror? είναι ένα πεδίο για διερώτηση και προβληματισμό και αναζητά τις απαντήσεις του εντός κι εκτός σκηνής.

Τι σε οδήγησε να συνδυάσεις χορό, live μουσική και horror αισθητική σε ένα έργο;

Ως επαγγελματίας χορεύτρια έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κίνηση, την παρατηρώ και την εντοπίζω παντού. Με εξιτάρει η κίνηση των μουσικών που προκύπτει από τη σχέση τους με τα όργανα ή το μικρόφωνο και η σωματικότητα των ερμηνευτών στις ταινίες τρόμου που αφήνουν την ένταση και την εκφραστικότητα να τους αλλοιώσει. Αυτή την περίοδο αισθάνομαι πως η τεχνική του χορευτικού σώματος είναι εκεί για να με υποστηρίζει και όχι για να την αναδεικνύω. Φτιάχνοντας το dancegig ένιωσα πως μπορώ να δημιουργήσω αυτό τον χώρο για εμένα και παράλληλα να ασχοληθώ με την επίσης μεγάλη μου αγάπη που είναι η μουσική.

Μυρτώ Γρηγορίου

Τι σημαίνει στην πράξη «αγριότητα του σώματος» πάνω στη σκηνή;

Θα έλεγα πως είναι μία άρση ελέγχου, μία μάχη ενάντια στο “σωστό”, που είναι εγγεγραμμένο στο σώμα μου λόγω των πολυετών σπουδών μου στο χορό. Η συνύπαρξη με τον Chris Scott και τον Γιώργο Αθανασίου που προέρχονται από το πεδίο της μουσικής και του κινηματογράφου, ήταν καταλυτική, καθώς συνομιλούμε στον κοινό τόπο που ονομάζουμε ελευθερία έκφρασης και απεκδύεται αυστηρά ορισμένων καλλιτεχνικών ταυτοτήτων. Ένας αγαπημένος μαθητής μου στον χορευτικό αυτοσχεδιασμό, μετά το dancegig της Τρίτης μου έστειλε μία συνέντευξη της Laurie Anderson και υπογράμμισε τη φράση: Don't let anyone pigeonhole you. Νομίζω πως αυτή η φράση έγινε ο οδηγός μου.

Το “Run–Scream–Collapse–Repeat” είναι για σένα απελευθέρωση ή μια μορφή εξάντλησης χωρίς όρια;

Απελευθέρωση και υπαρξιακή φαυλότητα μαζί.

Μυρτώ Γρηγορίου

Πώς λειτουργεί η συνεργασία επί σκηνής — είναι δομημένη ή μοιάζει περισσότερο με ένα ζωντανό jam;

Υπάρχει μια σαφής δομή, ένα σκορ που ακολουθούμε. Αλλά μέσα σε αυτό υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό. Θα έλεγα ότι μοιάζει με ένα ζωντανό jam που έχει συμφωνήσει σε κάποιους κανόνες. Η εναλλαγή ρόλων και η ενέργεια της στιγμής επηρεάζουν συνεχώς το τι συμβαίνει.

Τι θέλεις να πάρει μαζί του το κοινό φεύγοντας από το violet76;

Θα ήθελα να φύγει με μια αίσθηση εκτόνωσης και σύνδεσης. Σαν να έχει συμμετάσχει σε κάτι ζωντανό, όχι μόνο ως θεατής αλλά ως μέρος μιας κοινής εμπειρίας.

Μυρτώ Γρηγορίου

Το violet76 – is that horror? δεν υπόσχεται άνεση — υπόσχεται εμπειρία. Μια συνάντηση με το σώμα, τον ήχο και το συναίσθημα στα πιο ακραία τους όρια, εκεί όπου ο έλεγχος χάνεται και η ένταση γίνεται κοινός παλμός σκηνής και κοινού. Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι αν αυτό που βλέπουμε είναι τρόμος, αλλά αν είμαστε έτοιμοι να τον αντέξουμε.