Σαν σήμερα: Το ναυάγιο του ελληνικού κρουαζιερόπλοιού «Λακωνία»

1963 – Το ελληνικό κρουαζιερόπλοιο «Λακωνία» πιάνει φωτιά και βυθίζεται στον Ατλαντικό. 128 οι νεκροί

Το όνομα «Λακωνία» είναι ο φόβος και ο τρόμος τον ναυτικών. Κι αυτό γιατί ιστορικά υπήρξαν τρία ναυάγια με το συγκεκριμένο όνομα. Το πρώτο ήταν ένα κρουαζιερόπλοιο που βούλιαξε στις 25 Φεβρουαρίου του 1917, με 12 ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους. Το δεύτερο επίσης κρουαζιερόπλοιο, βυθίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1942, με τους νεκρούς να φτάνουν τους 1.500. και τα δυο είχαν μετατραπεί σε πολεμικά πλοία για τις ανάγκες του Α’ και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το τρίτο «Λακωνία» που βυθίστηκε ήταν ελληνικό. Είχε κατασκευαστεί από Ολλανδούς το 1929, ενώ από το 1963 πέρασε στα χέρια του εφοπλιστή Γουλανδρή. Το κρουαζιερόπλοιο ήταν εντυπωσιακό και υπερπολυτελές. Τον Δεκέμβριο του 1963, ξεκίνησε ένα ταξίδι 16 ημερών στην Μεσόγειο. Οι 646 επιβάτες ήταν σχεδόν όλοι ευκατάστατοι, αφού το φθηνότερο εισιτήριο, λέγεται πως κόστιζε 5.544 δραχμές, ποσό που εκείνη την εποχή θα πρέπει να ήσουν τυχερός για το βγάζεις σε έναν μήνα.

Όμως στις 11 το βράδυ της 22ης Δεκεμβρίου, στα ανοιχτά του πορτογαλικού νησιού της Μαδέρας, άρχισε να βγαίνει καπνός από το κομμωτήριο του πλοίου. Μαρτυρίες λένε πως η φωτιά ξεκίνησε από σίδερο για τα μαλλιά που είχε μείνει ανοιχτό.

Η φωτιά δεν έγινε αμέσως αντιληπτή και έτσι εξαπλώθηκε. Τα μεσάνυχτα εστάλη το σήμα κινδύνου και τα πλοία έσπευσαν να παραλάβουν του ναυαγούς. Στο πλοίο βρίσκονταν 1.022 άνθρωποι, από τους οποίους 128 έχασαν την ζωή τους, οι 95 επιβάτες και οι 33 μέλη του πληρώματος. Τα σενάρια για σαμποτάζ άρχισαν αμέσως να κάνουν την εμφάνισή τους, καθώς τα διασωθέντα μέλη του πληρώματος, έκαναν λόγο για τρείς ταυτόχρονες εκρήξεις σε διαφορετικά σημεία του καραβιού.

Οι εφημερίδες απέκλεισαν την δολιοφθορά και έκαναν λόγο για μια κάφτρα τσιγάρου, που ξεκίνησε όλη την φωτιά αλλά και για έναν «χριστουγεννιάτικο εφιάλτη». Από τους 128 νεκρούς, οι 53 έχασαν την ζωή τους από την φωτιά ενώ οι υπόλοιποι πέθαναν από πνιγμό ή τραυματισμό στην ώρα του πανικού.

2014 – Πέθανε ο σπουδαίος τραγουδιστής Joe Cocker

Γεννήθηκε στις 20 Μάϊου του 1944 στην πόλη Σέφιλντ της Αγγλίας. Ο John Robert Cocker ήταν γιος δημοσίου υπαλλήλου. Από μικρός είχε ένα πάθος με την μουσική ακούγοντας μετά μανίας Ray Charles ενώ το 1956 έκανε την πρώτη του εμφάνιση, τραγουδώντας σε μια συναυλία του αδερφού του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 16 ετών, έφτιαξε το πρώτο του συγκρότημα, του «The Cavaliers», που όμως έμειναν μαζί έναν χρόνο.

Παρόλο που έπιασε δουλειά ως τεχνικός εγκαταστάσεων φυσικού αερίου δεν εγκατέλειψε ποτέ την μουσική και το τραγούδι. Το 1963 άνοιξε με το νέο του συγκρότημα, τους «Vance Arnold and the Avengers» την συναυλία των Rolling Stones και κατάφερε να τραβήξει τα βλέμματα. Ένα χρόνο μετά υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με την εταιρεία Decca αλλά η συμφωνία τους έληξε άδοξα.

Η επιτυχία όμως δεν άργησε να έρθει. Το 1966 έφτιαξε ένα νέο συγκρότημα, τους «Grease Band», με τους οποίους έκανε την μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του, με την διασκευή του τραγουδιού των «The Beatles», «With a Little Help from My Friends». Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1968 και έφτασε στο No1 τον αγγλικών charts. Είναι μια από τις διασκευές που ίσως να κατάφεραν να ξεπεράσουν το αυθεντικό τραγούδι.

Ήταν ένα από τα τραγούδια που τραγούδησε στο θρυλικό φεστιβάλ του Woodstock. Η επιτυχία του αυτή του άνοιξε τον δρόμο για τις ΗΠΑ, όπου συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ. Θα περιοδεύσει για δυο χρόνια με τους «Mad Dogs & Englishmen», με τους οποίους ηχογράφησε και τον ομώνυμο δίσκο.

Πέρασε αρκετά χρόνια μέσα στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Επανήλθε στο προσκήνιο το 1982, με το τραγούδι «Up where we belong» για το soundtrack της ταινίας «An Officer and a Gentleman», με πρωταγωνιστή τον Richard Gere. Το 1987 θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και θα τραγουδήσει Ray Charles, στον δίσκο «Unchain my Heart». Την ίδια χρονιά ποαντρεύτηκε την Pam Baker αλλά ήρθε και στην Ελλάδα, για συναυλία που έδωσε στο Παναθηναϊκό Στάδιο (15 Ιουλίου).

Πέθανε σε ηλικία 70 ετών, στις 22 Δεκεμβρίου του 2014, χτυπημένος από τον καρκίνο του πνεύμονα. Υπήρξε μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της Rock και της Blues, ενώ πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως ήταν ικανός για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα.