Το τέρας της Φλωρεντίας: Το πιο σκοτεινό άλυτο μυστήριο της Ιταλίας

Από το 1974 έως το 1985, το Mostro di Firenze τρομοκρατούσε τους πολίτες της Φλωρεντίας, σκοτώνοντας ζευγάρια που ερωτοτροπούσαν σε απόμερα μέρη.

Οι οικογένειες των θυμάτων του κατά συρροή δολοφόνου που τρομοκρατούσε τη Φλωρεντία τις δεκαετίες του 1970 και του 80 απαιτούν μια νέα έρευνα για ένα από τα πιο σκοτεινά άλυτα μυστήρια της Ιταλίας.

Αυτό το άτομο, που είναι ακόμα άγνωστο, αναζητούσε ζευγάρια που σταθμεύουν σε εξοχικές περιοχές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Περίμενε μέχρι να αποσπαστούν πριν επιτεθεί, πυροβολώντας συνήθως τα θύματά του και στη συνέχεια μαχαιρώνοντάς τα. Μετά, παραμόρφωνε τα θύματα.

Συνολικά, το Τέρας της Φλωρεντίας σκότωσε 14 ανθρώπους (πιστεύεται και 16). Η τελευταία φορά που κάποιος άκουσε για τον δολοφόνο ήταν το 1985 όταν έστειλε ένα μέρος του σώματος από το τελευταίο του θύμα σε μια γυναίκα εισαγγελέα.

Συγγενείς τριών θυμάτων ζήτησαν πέρυσι επίσημα από τους εισαγγελείς στην πόλη της Τοσκάνης να εξετάσουν εκ νέου πιθανά στοιχεία για το λεγόμενο «Τέρας της Φλωρεντίας».

«Αναζητούμε την αλήθεια, με μια νέα έρευνα, και είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχουν στοιχεία στους παλιούς φακέλους υποθέσεων που κακώς αγνοήθηκαν», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο δικηγόρος Valter Biscotti.

Ο Biscotti αντιπροσωπεύει την Estelle Lanciotti, τη μεγαλύτερη κόρη της Γαλλίδας Nadine Mauriot, η οποία πυροβολήθηκε μαζί με τον Jean Michel Kraveichvili το 1985 κατά τη διάρκεια διακοπών στην Ιταλία.

Τα θύματα ήταν όλα ζευγάρια, που σκοτώθηκαν με το ίδιο πιστόλι Beretta. Οι περισσότεροι δέχθηκαν επίθεση μέσα σε αυτοκίνητα, κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά το σeξ. Η Mauriot, που δολοφονήθηκε στη σκηνή της, ήταν μία από τις τέσσερις γυναίκες των οποίων το στήθος ή οι ηβική περιοχή είχαν ακρωτηριαστεί.

«Θέλουμε μια νέα ματιά σε έναν ύποπτο που κατονομάζεται σε έναν παλιό αστυνομικό φάκελο που δεν ερευνήθηκε ποτέ σωστά, καθώς και DNA που βρέθηκε σε ανώνυμες επιστολές», είπε ο Biscotti.

Χρόνια ερευνών για τις δολοφονίες, που έλαβαν χώρα σε μικρές πόλεις γύρω από τη Φλωρεντία μεταξύ 1968 και 1985, οδήγησαν την αστυνομία να υποψιαστεί τους πάντες, από έναν φτωχό αγρότη μέχρι τις μυστικές υπηρεσίες της Ιταλίας και μια σατανική λατρεία.

Πέντε άνδρες κατηγορήθηκαν κάποια στιγμή για τις δολοφονίες, αλλά σε κάθε περίπτωση, ενώ βρίσκονταν στη φυλακή, έλαβε χώρα άλλος ένας φόνος και αφέθηκαν ελεύθεροι. Ένας από αυτούς τους άνδρες είχε ομολογήσει.

Οι δικηγόροι συγγενών των Mauriot, Kraveichvili και Carmela De Nuccio, που σκοτώθηκαν το 1981, ζήτησαν πρόσβαση στη δικογραφία του κάποτε υπόπτου Pietro Pacciani, ενός αγρότη.

Ο Pacciani, ένας καταδικασμένος δολοφόνος που επίσης κρίθηκε ένοχος για τον βιασμό των δύο κορών του, κατηγορήθηκε το 1994 για τη δολοφονία των έξι από τα οκτώ ζευγάρια, αλλά απαλλάχθηκε από το εφετείο δύο χρόνια αργότερα. Αυτή η απόφαση στη συνέχεια ανατράπηκε από το ανώτατο εφετείο της Ιταλίας, αλλά ο Pacciani πέθανε το 1998 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 73 ετών προτού μπορέσει να δικαστεί εκ νέου.

Οι εισαγγελείς είχαν παρουσιάσει τον Pacciani ως έναν βίαιο και με σeξουαλική εμμονή άνδρα που διέπραξε τους φόνους με πολλούς φίλους με τους οποίους συνήθιζε να πηγαίνει σε οίκους ανοχής. Δύο από αυτούς τους φίλους - ο Mario Vanni και ο Giancarlo Lotti - κρίθηκαν ένοχοι για τέσσερις από τους οκτώ διπλούς φόνους μετά την ομολογία του Lotti. Και οι δύο φυλακίστηκαν και από τότε έχουν πεθάνει και οι δύο.

Υπήρχαν «ασυνέπειες» στην ομολογία του Lotti, ωστόσο, και ορισμένες από τις δολοφονίες παραμένουν ανεκδιήγητες, υποδηλώνοντας ότι «καμία από τις δίκες μέχρι στιγμής δεν έχει φτάσει στην πλήρη αλήθεια», είπε ο Biscotti.

Άλλοι ύποπτοι ήταν ένας άλλος φίλος του Pacciani, ο Giampiero Vigilanti. Μια αστυνομική έρευνα στο σπίτι του τη δεκαετία του 1980 βρήκε αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με τις δολοφονίες και τις σφαίρες της ίδιας μάρκας που χρησιμοποιήθηκαν στις δολοφονίες.

Ο Biscotti είπε ότι αυτός και οι άλλοι δικηγόροι θέλουν να ξανανοίξει η έρευνα για τον Vigilanti, 90 ετών τώρα.

Θέλουν επίσης αντρικό DNA που βρέθηκε σε ανώνυμες επιστολές που στάλθηκαν στους εισαγγελείς το 1985 - που δεν ταίριαζαν με αυτό του Pacciani - για να συγκριθεί με τον ύποπτο που λένε ότι η αστυνομία δεν έπρεπε να αγνοήσει.