Η «Μπλε Πόλη» του Μαρόκο που μοιάζει με παραμύθι

Το Chefchaouen του Μαρόκου είναι από εκείνα τα μέρη που μοιάζουν πιο αληθινά από καρτ ποστάλ. Ένα χωριό βουτηγμένο στο μπλε, που σε κάνει, με το που το αντικρίζεις, να εύχεσαι να βρισκόσουν κι εσύ στα σοκάκια του.

 Και όμως, η «μαγεία» του δεν οφείλεται στην αρχιτεκτονική του, αυτή παραμένει απλή, παραδοσιακή, σχεδόν συνηθισμένη. 

Η μεγάλη αλλαγή ήρθε μόλις πριν από δύο δεκαετίες, όταν οι γυναίκες του χωριού είχαν μια ιδέα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του τόπου: να σπάσουν το γκρι και το λευκό βάφοντας τους τοίχους σε χιλιάδες αποχρώσεις του μπλε.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια συλλογική χειρονομία αισθητικής, εξελίχθηκε σε έναν θησαυρό για την περιοχή. Πολύ γρήγορα, το μεσαιωνικό χωριό έγινε πόλος έλξης για ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο, που έρχονται για να χαθούν σε ένα πραγματικό λαβύρινθο μπλε σοκακιών.

Παραδοσιακά, μόνο μια μικρή παλιά εβραϊκή συνοικία είχε αυτό το χρώμα. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά γιατί επιλέχθηκε το μπλε και ίσως αυτή η αβεβαιότητα κάνει το Chefchaouen ακόμη πιο γοητευτικό. Κάποιοι λένε ότι συνδέεται με την πνευματικότητα των μουσουλμάνων και των Εβραίων. Άλλοι το βλέπουν ως φόρο τιμής στην εύφορη φύση της περιοχής. Υπάρχει ακόμη και η θεωρία ότι το χρώμα διώχνει τα κουνούπια.

Εκείνες οι γυναίκες που ξεκίνησαν την παράδοση, την κρατούν ζωντανή μέχρι σήμερα. Μαζεύονται σε μικρές ομάδες, δύο ή τρεις, και βάφουν αργά τη νύχτα, την ώρα που το χωριό κοιμάται. Αν περπατώντας βρεθείτε μέσα σε λευκά τείχη, μάλλον έχετε πέσει σε αδιέξοδο τα μπλε σοκάκια είναι πάντα ο δρόμος που συνεχίζει. Η ιστορική ακρόπολη διατηρεί ακόμα την κοραλλί της απόχρωση, όπως και το τζαμί που παραμένει λευκό, όχι από επιλογή αλλά απλώς επειδή… δεν έχει βαφτεί ακόμη.

Χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές της οροσειράς Ριφ, ανάμεσα στις κορυφές Κελάα και Μεγκού, σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων, το Chefchaouen προσφέρει μια από τις πιο ατμοσφαιρικές παλιές πόλεις του Μαρόκου. Η Μεδίνα του είναι ένα χαρμάνι μαροκινής και ανδαλουσιανής αρχιτεκτονικής, με κόκκινες στέγες, λαμπερούς μπλε τοίχους και στενά ελικοειδή δρομάκια γεμάτα ζωή.

Ένα χωριό που, χωρίς να το επιδιώξει, έγινε παγκόσμιο σύμβολο χρώματος και ηρεμίας.