Πως ο Τραμπ κατάφερε να δώσει προβάδισμα 55 τρισ. δολαρίων στην Κίνα

Ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί τις ΗΠΑ να αναλώνονται σε ένα ντελίριο επιβολής «σφαιρών επιρροής» στην Καραϊβική και την εγγύς Μέση Ανατολή, η πραγματική ιστορία γράφεται στην Ασία.

Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να προσφέρει στην Κίνα ένα ανέλπιστο «λευκό εισιτήριο» για την απόλυτη οικονομική ηγεμονία στην πιο δυναμική περιοχή του κόσμου, η οποία οδεύει προς ένα αστρονομικό ΑΕΠ 55 τρισ. δολαρίων μέχρι το 2035.

Την ώρα που ο Λευκός Οίκος ανακυκλώνει την ένταση με το Ιράν, περιοχές-κλειδιά όπως η Ταϊβάν και η Νότια Σινική Θάλασσα μετατρέπονται σε ωρολογιακές βόμβες, όπου μια πιθανή ανάφλεξη θα μπορούσε να «κάψει» πάνω από 10 τρισ. δολάρια από την παγκόσμια οικονομία.

Η «Στροφή στην Ασία» που έμεινε στα χαρτιά

Παρά τις επίμονες εκκλήσεις των Αμερικανών στρατηγιστών για μια αποφασιστική μετατόπιση του κέντρου βάρους προς την Ανατολή, η κυβέρνηση Τραμπ δείχνει εγκλωβισμένη σε μια αναχρονιστική λογική. Παρότι η Κίνα βαφτίζεται ως ο «νούμερο ένα» αντίπαλος, το αμερικανικό πολιτικό και στρατιωτικό κεφάλαιο σπαταλιέται στον Περσικό Κόλπο και την Καραϊβική.

Με το δόγμα ότι «ο νόμος της ζούγκλας» είναι η μόνη αλήθεια στις διεθνείς σχέσεις, η Ουάσινγκτον προσπαθεί να σφραγίσει την κυριαρχία της στην «πίσω αυλή» της, ρισκάροντας όμως, σύμφωνα με το Bloomberg Economics, να παραδώσει το πιο προσοδοφόρο πεδίο του αιώνα στον Σι Τζινπίνγκ.

Η τακτική του Τραμπ, που συχνά συνοψίζεται από τις αγορές με τον ειρωνικό όρο «TACO trade» (Trump Always Chickens Out), δημιουργεί ένα τοξικό μείγμα αβεβαιότητας. Οι σύμμαχοι βλέπουν μόνο το 25% των απειλούμενων δασμών να εφαρμόζεται, αλλά η καχυποψία έχει ήδη ριζώσει.

Από τις παράδοξες απαιτήσεις για τη Γροιλανδία μέχρι την αναβίωση του «Δόγματος Μονρόε» (Doctrina Donroe) με τη σύλληψη του Μαδούρο, οι ΗΠΑ επιλέγουν μέτωπα με περιορισμένο γεωοικονομικό βάρος, διακινδυνεύοντας τις σχέσεις τους με τους πραγματικούς πυλώνες της παγκόσμιας ανάπτυξης.

Ασία: Το κενό ισχύος και η κινεζική επιτάχυνση

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η Ασία αναμένεται να εκτιναχθεί από τα 38 τρισ. δολάρια το 2025 στα 55 τρισ. το 2035, αφήνοντας πίσω τα 37 τρισ. της Ευρώπης και τα πενιχρά 11,5 τρισ. της υπόλοιπης αμερικανικής ηπείρου.

Παρόλα αυτά, η Ουάσινγκτον φαίνεται να «τρώει» τις σάρκες της σε μέτωπα όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν. Στο μεταξύ, το Πεκίνο δεν χάνει χρόνο: ενισχύει συστηματικά τη ναυτική του υπεροχή, διαθέτοντας ήδη μεγαλύτερο στόλο από τις ΗΠΑ, ενώ η ραγδαία ανάπτυξη των υποβρυχίων του διαβρώνει το αμερικανικό πλεονέκτημα αποτροπής στην Ταϊβάν.

Ακόμα και όταν η επίσημη Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ ορίζει την Ασία ως το απόλυτο πεδίο μάχης, οι κινήσεις του Τραμπ υπονομεύουν την ίδια του την ατζέντα. Οι εμπορικές συγκρούσεις με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Ινδία –τους πιο στενούς συμμάχους στην περιοχή– σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις προς την Ταϊβάν να πληρώνει «ασφάλιστρα» για την προστασία της, θολώνουν την αξιοπιστία της αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας.

Σύμμαχοι σε αναζήτηση «Ασφαλιστικών Δικλείδων»

Η διολίσθηση της Ουάσινγκτον στον μονομερισμό αναγκάζει ακόμα και τους πιο πιστούς εταίρους να αναζητήσουν εναλλακτικές. Μέσα στο 2026, οι επισκέψεις των ηγετών του Καναδά και του Ηνωμένου Βασιλείου στο Πεκίνο αποτέλεσαν μια σαφή κίνηση «αντιστάθμισης κινδύνου» απέναντι στην αμερικανική αστάθεια.

Ο Μαρκ Κάρνεϊ προειδοποίησε για έναν κόσμο γεμάτο «φρούρια», ο οποίος θα είναι αναπόφευκτα πιο φτωχός και εύθραυστος, ενώ στην Ευρώπη οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται όχι μόνο λόγω της Ρωσίας, αλλά και λόγω της αμφιβολίας για το αν οι ΗΠΑ θα είναι εκεί όταν χρειαστεί.

Την ίδια στιγμή, η Μέση Ανατολή παραμένει μια «στρατηγική απόσπαση». Ένα πιθανό χτύπημα στην Τεχεράνη που θα έκλεινε τα Στενά του Ορμούζ, θα εκτόξευε το πετρέλαιο πάνω από τα 100 δολάρια, επιβεβαιώνοντας τον φόβο ότι ο Τραμπ παγιδεύεται σε λάθος μέτωπα.

Σύμφωνα με τον Στίβεν Γουολτ, η «αρπακτική ηγεμονία» της δεύτερης θητείας Τραμπ μπορεί να αποφέρει εφήμερα κέρδη, αλλά αποδεικνύεται ακατάλληλη για τη νέα πολυπολική πραγματικότητα. Σε αυτό το κενό, η Κίνα δεν χρειάζεται καν να πολεμήσει· απλώς περιμένει να καταλάβει τον χώρο που η Αμερική εγκαταλείπει οικειοθελώς.